Er staat een plataan op de Grote Markt in mijn thuisstad Breda die ik altijd knuffel als ik in de stad ben. Niet omdat ik zo’n boomknuffelaar ben, maar omdat deze boom een geschiedenis heeft die me raakt. Toegegeven: de eerste keer knuffelen in 2019 was in enigszins beschonken toestand. Ik had enkele alcoholische dranken genuttigd :-). Het was de laatste avond in Breda voordat ik op wereldreis ging, eerst in de richting van Uruguay in Zuid Amerika.
De plataan stond oorspronkelijk in het Heuvelkwartier, op het plein waar ik geboren ben. In december 1972 werd hij daar weggehaald en verplaatst naar de Grote Markt. Tien meter hoog, acht ton zwaar. Op de foto’s uit die tijd zie je de kluit wortels los boven de grond hangen, de kraan die de klus moet klaren, en de mensen die massaal komen kijken hoe zoiets groots door de smalle straten van Breda wordt gereden.
Het is een grote operatie geweest. Een volwassen boom verplanten was in 1972 geen dagelijkse kost, en dat zie je aan de nieuwsgierige gezichten op de foto’s. Slagers, klanten, agenten op de motor, iedereen staat langs de kant om te kijken hoe de boom zijn nieuwe plek krijgt.
Meer dan vijftig jaar later staat hij er nog steeds, breed en stevig, op de Grote Markt. En elke keer als ik in Breda ben, loop ik erheen en sla ik mijn arm eromheen. Een boom die ooit stond op het plein waar mijn leven begon, en die nu op een ander plein in dezelfde stad zijn wortels heeft. Er zit iets in dat gevoel van verplaatsing dat ik herken.
Ik ben zelf ook al jaren onderweg, van Hongarije, via Uruguay, Zuid Afrika naar Spanje naar Sicilië en weer terug. In mijn leven inmiddels 50 landen. Misschien is dat waarom deze boom me elke keer weer raakt. Hij verhuisde één keer, groots en zichtbaar, en bleef daarna gewoon staan. Ik verhuis steeds opnieuw. Maar de omhelzing bij die boom in Breda, dat is telkens hetzelfde moment van thuiskomen.
